عمليات بازگشت به زندگي(1)
مقدمه
هدف كلي آموزش
تاريخچه احياي قلب و ريه.
تعریف احياي قلب وريه
تعریف زمان طلايي در احياي قلب وريه
مرگ فيزيو لوژي ومرگ باليني
• زنجیره احيا ء
تعریف ایست قلبی-تنفسی
علل ایست قلبی-تنفسی
اقدامات اوليه احياي قلب و ريه
اقدامات پيشرفته احياي قلب و ريه
مقدمه
در آمريكا سالانه و حداقل 300000 ايست قلبي رخ مي دهد. بخش عمده اي از مرگ و مير بيماران دچار سکته قلبي در خارج از بيمارستان روي مي دهد. بسته به دسترس بودن سرويسهاي پزشکي اورژانس 40% از قربانيان بيش از رسيدن به بيمارستان بويژه در يک ساعت اول رويداد حاد کرونري فوت مي كنند و تنها 25 تا 30% نجات يافتگان در خارج ازبيمارستان پس از بستري شدن تا ترخيص زنده مي مانند. ميزان بقاء بدنبال حوادث ناگهاني قلبي-عروقي کمتر از 10% است. . به رغم اجراي گسترده احياي قلبي ريوي در سطح مراكز درماني، كمتر از 5% بيماران دچار ايست قلبي به دليل دير رسيدن كمك ، عدم توانايي در اجراي صحيح تكنيكهاي احياي قلبي ريوي و وخامت بيش از حد وضعيت باليني بيمار زنده مي مانند. CPR استاندارد فقط 10 تا 20 درصد جريان خون طبيعي قلب و حدود 25% جريان طبيعي مغز را تامين مي نمايد. حال چنانچه پس از ايست قلبي. حمايت اساسي از اين عضو انجام پذيرد. در بسياري از موارد مي توان از مرگ بيماران جلوگيري نمود. طبق آمار سالانه. در آمريكا 30-20 درصد از بيمارانيكه دچار ايست قلبي تنفسي شده اند، بعد از انجام عمليات احياي قلبي ريوي نجات يافته اند. آمارهاي جديدتر حاكي از آنند كه هرساله بين 200-100 هزار نفر جان خود را بر اثر انجام سريع و صحيح عمليات احياي قلبي تنفسي باز مي يابند. احياي قلبي ريوي در 40 تا 60 درصد وقفه هاي قلبي سبب بازگشت جريان خون وهموديناميك پايدارمي گردد.
در يك مطالعه ثابت شد كه انجام عمليات احياء ظرف مدت كمتر از سه دقيقه از شروع ايست قلبي تنفسي با موفقيت و نجات جان بيماران همراه مي باشد. در تمام اين موارد،ثانيه ها مي توانند شكل دهنده زندگي يا مرگ بيماران باشند. تمام پرسنل حرفه هاي بهداشتي- درماني بايد آمادگي كامل اجراي عمليات احياي قلبي تنفسي را داشته باشند.
اگر احياي قلبي تنفسي بلافاصله پس از ايست قلبي آغاز شود. نه تنها كارآيي سيستم عصبي. بلكه زندگي بيمار نيز حفظ مي گردد.
عمليات احياي قلبي تنفسي مي تواند حدودا 40 درصد برون ده طبيعي قلب را حفظ نمايد و حفظ عملكرد قلب، مي تواند به احياي تنفس. احياي يك انسان و در نهايت به احياي يك جامعه منجر گردد. بنابراين وقوع زياد " مرگ ناگهاني " ناشي از حملات قلبي تنفسي. توجه راهبردي دولت ها را برروي آموزش همگاني احياي قلبي تنفسي متمركز نموده اند
هدف كلي آموزش :
ازفراگيران انتظار مي رود پس از 18 ساعت آموزش تئوري وعملي عمليات بازگشت به زندگي ضمن آشنايي با مفاهيم احياي قلبي – ريوي و روش هاي حفظ زندگي پس از تمرين و اجراي منظم مراحل اوليه و پيشرفته حفظ حيات بر روي مولاژ احياء به نجات و حفظ زندگي مددجويان بپردازند .
تاريخچه احياء
ايجاد درد با سيلي زدن،یا به وسيله شلاق وضربه وارد آوردن روي پوست
قرار دادن مصدوم از شكم بر روي اسب درحال يورتمه
غلطاندن مصدوم بر روي بشکه
آويزان کردن مصدوم از پاها به درخت
استفاده از دم اهنگري براي دميدن در ريه
لوله گذاري داخل تراشه از راه دهان وبيني از قرن 17 ميلادي
ترا كئوستومي و بيهوشي و لارنگوسكپي مستقيم از قرن 18ميلادي .
F.KAMRANI
بنام خدا
احياء قلب و ريه
(C P R-C P C R-C P B R)
Cardio -Pulmonary-Cerebral(Brain)- Resuscitation
استاد:فرهاد كامراني
عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي
احياء قلب و ريه عبارت است از نجات بيمارانيكه دچار ايست قلبي يا تنفسي يا مغزي و يا ايست قلبي تنفسي مغزي توام شده باشند. بنابراين اقداماتي كه جهت نجات اين بيماران بكار گرفته مي شود،“ احياء قلب و ريه “ ناميده مي شود.
زمان طلايي: چنانچه عمليات احياء قلب و ريه ظرف مدت 6-4 دقيقه بعد از ايست قلبي تنفسي صورت بگيرد از صدمات مغزي و هيپوكسي جلوگيري خواهد شد.
* زمان طلايي در مددجو با توجه به علت مصدوميت وي متفاوت مي باشد براي مثال اين زمان در فيبريلاسيون بطني و آسيستولي صفر دقيقه، در آنوكسي آلوئولي 3-2 دقيقه، در خفگي 12-5 دقيقه و درساير موارد مشخص نيست
مرگ باليني (ظاهري)- مرگ فيزيولوژيك (حقيقي)
تعريف:
مرگ باليني- توقف قابل برگشت علائم حياتي ( نبض، تنفس، فشارخون) را گويند. در اين مرحله، آسيب هاي وارده قابل برگشت بوده و فرد به ظاهر مرده را مي توان احياء نمود.
مرگ فيزيولوژيك – توقف دائم تمام اعمال حياتي را گويند كه در آن به علت تاخير درآغاز احياء ، فقدان اكسيژن رساني منجر به آسيب هاي جبران ناپذير مغز و پس ساير ارگانها شده و فرد قابل احيا و برگشت نيست. در واقع كاهش جريان خون و هيپوكسي بيش از 6-4 دقيقه منجر به مرگ فيزيولوژيك مي گردد.
علائم مشترك مرگ باليني و فيزيولوژيك
· فقدان نبض، تنفس، فشارخون
· اختلال سيستم عصبي مركزي: بيهوشي، بيحركتي ، بيحسي، اختلال رفلكس ها
علائم ويژه مرگ باليني و فيزيولوژيك
1- حرارت بدن: در مرگ حقيقي، حرارت بدن برابر با دماي محيط و سرد است ولي در مرگ باليني حرارت بدن تابع محيط نبوده و گرم است
2- قوام عضلات: در مرگ حقيقي، عضلات سفت شده ولي در مرگ باليني عضلات قوام طبيعي دارند.
3- رفلكس مردمك: در مرگ حقيقي، مردمك ها گشاد و در مقابل نور واكنشي نشان نمي دهند ولي در مرگ باليني مردمك هاي در مقابل نور تنگ مي شود.
تعريف ايست قلبي تنفسي
ايست قلبي توقف غير مترقبه و ناگهاني ضربانات قلب و جريان خون موثر قلب مي باشد. در اين حالت ممكن است تمام اعمال قلب متوقف شده و يا انقباض ناهماهنگ عضلات قلبي (فيبريلاسيون بطني) رخ دهد. در صورت توقف قلب، عملكرد ريه ها و مغز متوقف مي گردد.
علائم ايست قلبي تنفسي
از بين رفتن سريع هشياري
قطع تنفس
از بين رفتن نفس و صداهاي قلبي (عدم نبض كاروتيد يا فمورال )
كاهش فشارخون
اتساع مردمك چشم ها
امكان بروز تشنج
F.KAMRANI
سستي بدن
علل ايست قلبي:
1- بيماري عروق كرونر (انفاركتوس ميوكارد، آريتمي ها)
2- اختلالات الكتروليتي )هايپركالمي- هيپوكالمي)
3- تجويز وريدي مواد حاجب راديوگرافي
4- واكنش نسبت به تجويز وريدي داروها (ديژيتال كنييدين، پتاسيم، كلسيم، داروهاي بيهوشي)
5- آمبولي ريه
6- برق گرفتگي، شوك الكتريكي، اختلال در كار پيس ميكر
7- غرق شدن (خفگي در آب)
8- خفگي با گازهاي شيميايي (آتش سوزي، بمباران شيميايي)
9- سوختگي
10- ضربات وارده به قلب – تراماي قفسه سينه (جدال، تصادفات )
11- ثانوي به ايست تنفسي
12- مانورهاي خطرناك- تحريك پاراسمپاتيك – ساكشن و لوله گذاري
13- دادن خون سرد يا با حجم زياد
14- خونريزي – اختلالات متابوليك – شوك آنا فيلاكتيك –سپتي سمي
15- تامپوناد پريكارد
*شايعترين علل ايست قلبي:در بزرگسالان فيبريلاسيون بطني و در كودكان آسيستولي و Bradycardic PEA مي باشد
علل ايست تنفسي:
1-انسداد مجاري فوقاني هوايي (جسم خارجي ، ادم مجاري هوايي، خفگي)
2-سكته هاي مغزي
3-مصرف بيش از حد داروها (مواد مخدر- باربيتوراتها)
4-ضربات وارده به سر
5-توقف انقباض عضلات تنفسي
6-ثانوي به ايست قلبي
F.KAMRANI
• مراحل احياء قلب و ريه
زنجیره احیاء Early Recognition-EarlyACCESS-EarlyCPR-EarlyDEFIB-EarlyACLS
اقدامات اوليه (پايه) Basic-Life-Support اقدامات ثانويه (پيشرفته) Advance -Life-Support
انتقال بيمار به يك مركز مجهز Stabilization & Transportation
پايان احياء قلب و ريه Termination
مراقبت هاي بعد از احياء قلب و ريه Care
نتيجه احياء قلب و ريه Result
Cardipulmonary- Cerebral Resucition
Phase one: Basic life support
Emergency Oxygenation
Airway If unconscious Jaw thrust
Breath If not breathing
Circulate If pulse absent
Phase two: Advanced life support
Restoration of spontaneous circulation
Drugs & fluids Epinephrine (0.5-1 mg 5 Sodium Bicarbonate 1 IV fluids)
EKG Ventricular fibrillation? Asystole?
Fibrillation Treatment 360 J D.C.SL(monophasic)200 (Biphsic)
Libdocain (1-2 mg/kg)
Epinephrine Vaso press
Phase three: Prolonged Life Support
Post-Resucitative Brain-Orient
Gauging
Human Mentation
Intensive Care
اقدامات پايه (اوليه) در احياء قلبي – ريوي
هدف: برقراري تنفس و ايجاد گردش خون جهت رسيدن O2 كافي به بافتها
مراحل اوليه ارزيابي سطح هوشياري، فراخواندن گروه كد، دادن پوزيشن
اولین قدم : بررسی هشیاری مصدوم ،مصدوم را بآرامي تکان داده و صدایش بزنید،اگر پاسخ نداد تقاضای کمک بکنید
دومین قدم :كمك بخواهید با:فریاد زدن - تلفن به مرکز اورژانس
سومین قدم :دادن پوزيشن مناسب با حفظ وضعيت سر ،ستون مهره ها وعروق واعصاب
چهارمين قدم: كنترل تنفس-کنترل نبض کاروتید - كنترل راه هوايي
مراحل بعدي: ارزيابي وضعيت مصدوم، ثبت گزارش
|
Airway A باز و پاك نمودن راه هوايي مراحل Breathing B دادن تنفس مصنوعي Circulation C ماساژ خارجي قلب و برقراري مجدد گردش خون |
A = باز و پاك كردن راه تنفس
1- روش هاي بازكردن
– خم كردن سر به عقب كشيدن چانه (Head Tilt-Chin Lift)
– خم كردن سر به عقب و بالا بردن گردن (Head Tilt-neck Lift)
– مانورجلوكشيدن آرواره ها (Jaw Thrust maneuver)
– مانوربالاكشيدن آرواره ها توسط شست (Jaw Lift)
2- روش هاي پاك كردن
– استفاده از ساكشن
– استفاده از ايروي
– استفاده از انگشت سبابه
– استفاده از مانور همليخ
-مانورضربه بين دو كتف (پشت)
F.KAMRANI
(A بازكردن راه هوائي
اولين و مهمترين كار در عمليات احياء تنفسي بازكردن راه تنفس مي باشد.
باز كردن راه تنفس توسط يك يا دو نفر قابل اجرا مي باشد.
دلايل بسته بودن راه هوايي:
*خم شدن سر به جلو
*بالاتر بودن سر از سطح تنه
در فردي كه بيهوش است، به دلايل فوق، فك زيرين و استخوان لامي به عقب كشيده مي شود در اين حالت فك زيرين، زبان را به عقب مي كـــشد و ان را روي جدار خلفي حلق مي اندازد و در نتيجه راه تنفس در بالا بسته مي شود. همينطور چون اپيگلوت به استخوان لامي متصل است، بر اثر عقب رفتن استخوان لامي، اپيگلوت هم به عقب و پايين مي افتد و مجراي تنفس در ناحيه اپيگلوت بسته مي شود.
در چه وضعيتي راه تنفس باز است؟
اگر سر و گردن به عقب كشيده شوند، فك زيرين و استخوان لامي به بالا و جلو، زبان و اپيگلوت نيز به همراه آنها به جلو و بالا كشيده مي شود از طرف ديگر جدار خلفي حلق براثر به عقب كشيدن مهره هاي گردن به عقب كشيده مي شود.در نتيجه، مجراي حلق از جلو و عقب گشاد و راه تنفس فوقاني باز مي شود.
1-روش هاي بازكردن راه تنفس
الف) خم كردن سر به عقب و بالا كشيدن چانه
در اين روش ابتدا كف دست چپ خود را روي پيشاني بيمار قرارداده و سرش را به عقب خم مي كنيم. سپس همزمان دو انگشت دست راست خود را زير چانه بيمــــــار قرارداده و آنرا به سمت بالا مي كشيم، بطوريكه دندانهاي فك فوقاني و تحتاني در مجاورت يكديگر قرار گيرند.اين عمل را مي توان با انگشت شست و سبابه نيز انجام داد بدين ترتيب كه با گرفتن قسمت جلو فك تحتاني به وسيله انگشت شست و سبابه، فك تحتاني را به جلو و بالا مي كشيم.
رعايت نكات ذيل در اين روش ضروري است :
خم كردن سر به عقب بايد تا حد محدودي انجام گيرد، در غير اينصورت با خم كردن بيش از حد سر به عقب، مسير تنفسي مسدود مي شود.
در موقع بالا كشيدن چانه توجه داشته باشيد كه دهان كاملا مسدود نشود.زياد روي بافت نرم زير چانه فشار نياوريد زيرا انجام اين كار مي تواند باعث انسداد راه هوايي شود..اين مانور درصورت عدم وجود آسيب يا احتمال تراماي مهره هاي گردني قابل اجراست.
ب) خم كردن سر به عقب- بالا كشيدن گردن
در اين روش يك دست خود را زير گردن بيمار قرار داده و گردن را به بالا رانده به حالت اكستانسيون در مي آوريم و كف دست ديگر را روي پيشاني قرار داده و سر را به عقب خم مي كنيم اين مانور باعث مي شود كه فك تحتاني به جلو رانده شده و زبان از حلق دور و مجراي تنفس باز مي شود.* در اين مانور “ سر” بايد طوري قرار داده شود كه اگر خط مستقيمي از چانه به پايين كشيده شود، از نرمك گوش بگذرد.* اين مانور در صورت عدم وجود آسيب يا احتمال تراماي مهره هاي گردني قابل اجراست.
ج) مانور بازكردن فك (جلوكشيدن آرواره ها) بدون خم كردن گردن
اين مانور در صدمات گردني و صدمات مغزي نخاعي بكار برده مي شود
در اين روش فرد ناجي بالاي سر بيمار قرار گرفته ،انگشتان خود را زير زاويه فك تحتاني در دو طرف قرار داده و فك را به بالا و قدام حركت مي دهد.
از دو انگشت شست روي فك در دوطرف دهان بيمار و ساير انگشتان را پايين قسمت انتهايي فك قرار داده و با فشار آرواره ها را به طرف بالا و جلو مي رانيم تا راه هوايي باز و حفره دهان قابل رويت شود.
د) مانور بالا كشيدن فك تحتاني توسط شست
در اين مانور، احياءگر در كنار سر بيمار زانو زده و توسط انگشت شست خود، دهان بيمار را باز كرده و فك را به طرف بالا مي كشد اين مانور در بيماراني كه شل بوده يا در بيهوشي عميق به سر مي برند، بايد انجام شود زيرا براي فرد احياءگر صدمه زننده مي باشد.
F.KAMRANI
2- روش هاي پاك كردن را ه تنفس
درصورت وجود اجسام خارجي، قطعات غذا، خون، استفراغ يا ساير ترشحات در دهان بيمار:
¨ با يك دست دهان بيمار را باز نگاهداشته
و با انگشت نشانه دست ديگر، در حاليكه آنرا خم مي كنيم، از كنار گونه داخل دهان بيمار به پيش رانده و به پشت قاعده زبـــان و حلق مي رسانيم، پس با انجام حركت جارو مانند جسم خارجي را به سمت گونه مقابل رانده و از دهان خارج مي كنيم. در صورت وجود آسيب هاي گردني بايد با حفظ ثبات سر و گردن، بيمار را به يك طرف چرخانده تا ترشحات و استفراغ خارج شود.
¨ مانور همليخ
– اين مانور باعث افزايش فشار داخلي ريه ها و خروج هواي محبوس در پشت جســم خارج مي شود.
– اين مانور در بيمارانيكه خارج از بيمارستان، احياء مي شوند يا راه هوايي آنها به طور كامل مسدود نشده باشد و مصدوم قادر به سرفه، صحبت يا صدا باشد و يا علائم سيانوز نداشته باشند.
– در زنان حامله، نوزادان و اطفال زير 4 سال از مانور همليخ استفاده نمي شود بلكه از مانور Chest Thrust (يك سوم مياني جناغ) يا Back Blow در زمان بازدم استفاده مي شود.
نحوه انجام مانور همليخ
1- پشت بيمار ايستاده و دستها را دور كمر بيمار حلقه مي كنيم.
2- يك دست را مشت كرده بين نـاف و استرنوم مي گذاريم و دست ديگر را برروي آن قرار مي دهيم.
3- به ناحيه نامبرده 10-6 فشار سريع و شديد رو به بالا وارد مي كنيم تا جسم خارج شود .
مانورضربه بين دو كتف (پشت)
v بيمار بهتر است هوشيار بوده وزمان وارد شدن ضربه اقدام به بازدم نمايد.
v خم كردن بيمار به طرف جلو.
v ايجاد هماهنگي با بيمارجهت تلاش براي بازدم .
v وارد كردن چهار ضربه محكم به پشت مصدوم با هماهنگي .
وارد كردن ضربه به پشت فرد بيهوش با موفقيت كمتري برخوردار است .
F.KAMRANI
B= دادن تنفس مصنوعي
روشي است كه طي آن احياء كننده، هواي بازدم خود را كه داراي 18-16% اكسيژن است به داخل ريه هاي بيمار مي دمد:
1- بررسي وضعيت تنفسي بيمار(Look-Listen- Feel Method)
Look = مشاهده حركات اپيگاستر و يا قفسه سينه
Listen = شنيدن صداي خروج هواي تنفسي
Feel = احساس خروج هوا توسط گونه و گوش فرد احيا كننده از دهان و بيني بيمار
2- روش هاي دادن تنفس مصنوعي
– تنفس دهان به دهان
– تنفس دهان به بيني
– تنفس دهان به مري
– تنفس با ماسك و كيسه هوايي
– لوله گذاري داخل ناي
تنفس دهان به دهانMouth to Mouth
در اين نوع تنفس، ابتدا يك دست گردن را به بالا و كف دســــت ديگر (چپ) سر را به عقب مي رانيم.
با انگشت سبابه و شست دستي كه سر را به عقب هل مي دهد، بيني را مسدود مي كنيم (معمولا دست چپ)
سپس فرد احياء كننده دهان خود را كاملا باز نموده و روي دهان بيمار قرار مي دهد، به گونه اي كه كاملا لب هاي او را بپوشاند تا هنگام دميدن، هوا خارج شود.
سپس فرد احياء كننده با نفس كشيدن عميق، دو تنفس عميق و آرام با نيروي كافي به فاصله 5/1-1 ثانيه به بيمار مي دهد، (تا در طي اين فاصله هوا بتواند از ريه ها خارج شود). زمان دم نيز بايد2-5/1 ثانيه بايد طول بكشد
روش قديمي 4 تنفس سريع و متوالي، بدون مجال خروج هوا از ريه ها موجب اتساع معده و آسپيراسيون ريوي مي شود.
در حين دميدن هوا به داخل دهان، بايد توجه نمود كه بيني مســدود است و قفسه سينه بالا مي رود.
وقتي قفسه سينه بالا رفت، عمل دميدن را متوقف كرده و دهان خود را از روي دهان بيمار برداريد و بيني را آزاد كنيد تا هواي بازدمي بتواند از ريه ها خارج شود و قفسه سينه به سمت پايين حركت كند.
تنفس دهان به بيني (Mouth to Nose)
اين نوع تنفس مصنوعي در بيماراني استفاده مي شود كه دچار شكستگي يا قفل شدن فك، صدمات دهاي، تورم زبان و آنرمالي هاي فك و دهان باشند.
نحوه انجام تنفس دهان به بيني:
با يك دست پيشاني بيمار را به عقب رانده
با انگشت شست دست ديگر (كف دست) فك بيمار را به بالا فشار داده تا دهان وي بسته شود
حال يك نفس عميق كشيده
سپس لبهاي خود را دور بيني محكم كرده و با قدرت به داخل بيني بدميد (دو تنفس پر و آرام)
به بالا رفتن قفسه سينه توجه كنيد
سعي كنيد، هوا از گوشه لبهاي بيمار فرار نكند
در فواصل بين تنفس ها ،دهان خود را از روي بيني بيمار برداريد و دهان بيمار را باز نماييد تا هواي بازدمي بتواند از ريه ها خارج شود.
ماساژ قفسه سينه دادن تنفس باز کردن راه هوايي
F.KAMRANI
C= برقراري مجدد گردش خون
ضربه جلو قلبي Precordial Thumb
ماساژ خارجي قلب External Cardiac Compression
ضربه جلو قلبي
عبارت است از وارد كردن يك ضربه محكم به قسمت وسط جناغ
اين تكنيك در موارد ذيل بكار مي رود:
بيمارانيكه تحت مانيتورينـــگ بوده و ناگهان دچار فيبريلاسيون بطني و يا تاكيكاردي بطني مي شوند يا دفيبريلاتور در دسترس نباشد.
بيمارانيكه بلوك كامل داشته و در CCU بستري مي باشند.
بيمارانيكه در خارج از CCU قرار داشتــــه و فرد احياء كننده شاهد ايست قلبي تنفسي آنها مي باشد.
بندرت در آسيستولي موثر است.
اين مانور در بچه ها خطرناك و در ديگر بيماران بي اثر است زيرا بعلت طول كشيدن ايست قلبي انوكسي ميوكارد پديد مي آيد.
تكنيك: وارد كردن “ يك ضربه شديد و سريع “ از فاصله 12-8 اينچي (25-20 سانتي) به وسط جناغ با مشت يا برجستگي كف دست
F.KAMRANI
ماساژ خارجي قلب
در بيمارانيكه فاقد نبض مي باشند، جهت برقرار گردش خون به ماساژ خارجي قلب نياز است. براي انجام اين عمل نكات ذيل بايد درنظر گرفته شوند:
بيمار بايد برروي سطح سخت و محكمي قرار گيرد.
قفسه سينه بيمار بايد در معرض ديد قرار گيرد.
ابتدا با دو انگشت يك دست زايده خنجري جناغ را لمس كرده و يك و نيم اينچ بالاتر ( يك سوم تحتاني جناغ) را يافته، سپس كف دست ديگر را برروي خط وسط جناغ گذارده و كف دست ديگر را برروي آن به موازات هم مي گذاريم.
انگشتان دو دست بايد در هم گره شوند و به موازات هم قرار گيرند. بدين ترتيب هم انگشتان با قفسه سينه تماس نگرفته تا حداكثر كنترل و فشار حاصل شود و هم از بروز شكستگي دنده ها، جناغ و پارگي احشاء جلوگيري مي شود.
دستهاي فرد ناجي بايد عمود 90 درجه مستقيم و صاف، بدون خم شدن آرنج باشد.
شانه هاي فرد ناجي بايد درست بالاي استرنوم قرار گيرد.
يك زانوي فرد ناجي بايد كنار شانه بيمار و زانوي ديگر نزديك كمر وي قرارگيرد.
– فشار بايد ريتميك و منظم و محكم باشد بطوريكه :
جناغ 5/1 اينچ به پايين رانده شود
زمان فشردن و آزاد كردن جناغ برابر باشد
در انتهاي هر فشار به مكث كوتاهي نياز بوده تا فشار را موثرتر و جريان خون را بهتر نمايد
– در حين آزاد كردن جناغ نبايد كف دستها را از جناغ جدا نمود
– جهت وارد كردن فشار بايد از وزن بدن خود استفاده نمود
– به عمل تنفس مصنوعي نبايد حين انجام ماساژ قلبي انجام گيرد
– بعد از هر 4 سيكل CPR بايد تنفس و نبض بيمار كنترل گردد (هر سيكل = 5 ماساژ ، 1 تنفس)
*در حين ماساژ قلب بهتر است از شمارش اعداد استفاده شود 1002و 1001
*بهترين معيار ارزيابي ماساژ خارجي قلب، ايجاد نبض هنگام هر ماساژ است
*بهترين معيار ارزيابي تنفس موثر ، بالا آمدن قفسه سينه مي باشد
تعداد ماساژ قلبي در صورتيكه ناجي يك نفر باشد پانزده/ دو دو نفر ناجي پنج/ يك
*توجه 1: چنانچه ايست قلبي شاهد رخ دهد ، مراحل احياء پايه به ترتیب زیر خواهد بود :
C ) Circulation Restoration
A ) Airway Opening
B ) Breathing Restoration
*توجه2 : ايست قلبي در بزرگسالان چنانچه با منشاء قلبي بوده و بدنبال فيبريلاسيون بطني رخ دهد بهترين اقدام در احياء ، ماساژ قلبي است .
*توجه3 : ايست قلبي در كودكان چنانچه با منشاء تنفسي بوده و بدنبال آسيستولي رخ دهد بهترين اقدام در احياء ، ماساژ قلبي + تهويه است .
آخرین پروتکل تعداد ماساژ قلبي نسبت به تنفس در ارست قلبی
• در ارست قلبي بزرگسالان در بيمارستان يا خارج از بيمارستان : 30 ماساژ و 2 تنفس توسط پرسنل آموزش ديده يا غير آموزش ديده
• در ارست قلبي كودكان در خارج از بيمارستان : 30 ماساژ و 2 تنفس توسط افراد غير آموزش ديده
• در ارست قلبي كودكان در بيمارستان يا خارج از بيمارستان : 15ماساژ و 2 تنفس توسط افراد آموزش ديده
علائم موفقيت عمليات C.P.R.
1- برطرف شدن گشادي مردمك ها و بازگشت به اندازه طبيعي
2- طبيعي شدن رنگ پوست
3- وجود ضربـــات قلب (نبض كاروتيد يك دقيقه پس از شروع عمليات احياء شروع به ضربان مي نمايد)
4- بازگشت ريتم قلب
5- بازگشت تنفس
6- حركت دست و پا
7- بازگشت رفلكس بلع و هوشياري بيمار
دلايل عدم موفقيت عمليات C.P.R.
1- استفاده از روش هاي غلط در شروع عمليات مثل:
- عدم اكستانسيون گردن بيمار
– باز نشدن دهان بيمار به اندازه كافي
– بسته نشدن كامل دهان بيمار
– قرار ندادن بيمار برروي سطح سخت
2- در صورتيكه زمان زيادي قبل از شروع CPR مكث شده باشد.
3- در صورتيكه 30-15 دقيقه از شروع CPR گذشته باشد و بيمار فاقد رفلكس هاي عصبي، هشياري، تنفس، ضربان قلب و نبض باشد.
4- خونريزي يا تامپوناد قلبي
5- بيماريهاي جدي ريتمين
6- انسداد در مسير جريان خون بيمار بعلت آمبولي
7- عدم تعادل شديد الكتروليتي
8- پر شدن ريه ها با مواد آسپيره شده از معده
9- شكستگي دنده ها و جناغ سينه در اثر ماساژ
10- اسيدوز